Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Hamlet - Problematyka

Problematyka szekspirowskiego „Hamleta” jest niezwykle rozległa: od mistrzowskiej konstrukcji postaci, poprzez rozważania dotyczące sensu ludzkiego życia, po zagadnienia bardziej szczegółowe, bezpośrednio związane z fabułą dramatu. Najczęściej jednak traktuje się „Hamleta” jako dzieło opowiadające o prawdzie, zemście, dobru i złu, władzy oraz szaleństwie.

Chęć odkrycia prawdy determinuje działania Hamleta od momentu, gdy duch ojca wyjawił mu, iż Klaudiusz dopuścił się bratobójstwa. Jej poznanie prowadzi go do podjęcia decyzji o dokonaniu zemsty na stryju. Na początku książę wydaje się przekonany, że zapłatą za taką zbrodnię powinna być śmierć. Kiedy jednak zdaje sobie sprawę z wagi planowanego czynu, zaczyna się wahać. Poddaje w wątpliwość słowa wypowiedziane przez zjawę, pragnie kolejnego potwierdzenia. Niepisane prawo nakazujące pomścić ojca jest zbyt trudne dla jego sumienia i wrażliwości. Zgodnie z tym prawem powinien bez wahania, nie zważając na okoliczności, zabić Klaudiusza, jednak, gdy nadarza się odpowiednia okazja, nie potrafi tego zrobić. Odwleka więc wykonanie wyroku, co jeszcze bardziej potęguje wyrzuty sumienia. Jednocześnie nikomu poza Horacjem, nie może się zwierzyć z dręczących go myśli. Sytuacja zmusza go więc do udawania, odgrywania przed innymi roli obłąkanego. Hamlet przywdziewa maskę szaleńca. Ostrożnie i umiejętnie dobiera każde wypowiadane słowo, ponieważ wie, że chcąc zwyciężyć swoich przeciwników (nie tylko Klaudiusza, ale także Guildensterna, Rosencrantza oraz Poloniusza), musi prowadzić z nimi podstępną grę. By dojść do prawdy i zdemaskować podstęp, sam skazany jest na ciągłe oszukiwanie. Czasem jednak jego emocje są tak wielkie, że nie potrafi ich poskromić. Wówczas jasno daje do zrozumienia, że doskonale wie o zbrodni stryja, podstępach Poloniusza